ARCT Lotariusz

Aneta Sowa

Lotariusz ARCT – szef wyszkolenia i instruktor w Wyższej Szkole Pilotażu – (LOTNICTWO Z SZACHOWNICĄ Nr 38)

W dniu 13 XII 1938 r. w katastrofie samolotu PZL P-37A „Łoś", zginął dowódca II/I Dywizjonu Bombowego, mjr pil. Lotariusz ARCT ur. 14.VII.1900 r. oraz kpr. strz. samol. Włodzimierz PIEREGUT z 211 Eskadry Bombowej – CAW.AP-; JP/94

Opis zdjęć

1. major pilot Lotariusz Paweł ARCT – ur. 14.07.1900 r. w Jarosławiu, z ojca Gwidona i matki Herminy z BIRNBAUMÓW. W czasie I w.ś. uczęszczał do gimnazjum w Przemyślu, a następnie do wyższej szkoły realnej w Hraniach na Morawach, którą kończy w r. 1917, wstępując następnie do akademii wojskowej w Wiener-Neustadt. W 11.1918 r. bierze udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie, a następnie wstępuje do Szkoły Podchorążych. W r. 1919 zostaje przydzielony do 7 Pułku Piechoty Legionów, z którym wyrusza na front już jako oficer. Po odniesieniu rany w czasie walk trafia do szpitala, a następnie do batalionu zapasowego, skąd w r. 1921 odchodzi do Oficerskiej Szkoły Aeronautycznej w Toruniu jako słuchacz. Po ukończeniu szkoły w 1922 r. zostaje przydzielony do IV Batalionu Balonowego w Krakowie, skąd w dwa lata później odchodzi do Szkoły Pilotów w Bydgoszczy, gdzie uzyskuje dyplom pilota. Już jako pilot pełni służbę w2 Pułku Lotniczym w Krakowie, od r. 1927 w Oficerskiej Szkole Lotnictwa w Dęblinie i od r. 1929 - w 4 Pułku Lotniczym w Toruniu. Tu obejmuje stanowisko oficera taktycznego, dowódcy 141 Eskadry Myśliwskiej, eskadry treningowej i w końcu pełni obowiązki dowódcy III Dywizjonu. W r. 1930 przechodzi staż w lotnictwie czechosłowackim. Po ukończeniu kursu wyższego pilotażu w Lotniczej Szkole Strzelania i Bombardowania w Grudziądzu w r. 1934 zostaje przeniesiony do 1 Pułku Lotniczego w Warszawie, obejmując stanowisko dowódcy 211 Eskadry Bombowej. W r. 1936 otrzymuje nominację na stopień kapitana i w następnym roku obejmuje dowództwo II Dywizjonu Bombowego. W r. 1938 awansuje do stopnia majora i obejmuje dowództwo I Dywizjonu. W związku z przezbrajaniem się dywizjonu w nowo wprowadzane do służby samoloty PZL-37 „Łoś" ma wiele pracy, której oddaje się z zapałem wykazując bardzo dobre zdolności organizacyjne oraz talent instruktorski. Nawał obowiązków nie przeszkadza mu w odbywaniu lotów. Ginie śmiercią lotnika 13.12.1938 r. w Warszawie, w czasie lotu ćwiczebnego na samolocie PZL-37 „Łoś" wraz z kpr. zawod. strzel. samol. radioteleg. Włodzimierzem PIEREGUTEM. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie w kwaterze A10-1-3. Ubył z szeregów pułku bardzo zdolny i zamiłowany w lotnictwie oficer, pilot, instruktor i wykładowca – (A. POPIEL – PAMIĘCI POLEGŁYCH LOTNIKÓW 1933-1939)