BERSKI Leon Franciszek

Aneta Sowa

kpt. pil. Leon Franciszek BERSKI – ur. 29.01.1896 r. w Warszawie, s. Karola i Anny z CZERWIŃSKICH. Ukończył 6 klas Gimnazjum Realnego im. Rychłowskiego w Warszawie i Kurs Gimnastyczny w Pradze Czeskiej. Do Wojska Polskiego wstąpił 01.11.1918 r. Jako d-ca kompanii 9 Pułku Piechoty Legionów, odszedł na front. Był ranny w 07.1920 r. w walkach nad Styrem. Od 07.1920 r.-11.1921 r. był instruktorem Szkoły Podoficerskiej w Chełmnie. W 1922 r. ukończył Szkołę Podchorążych Sortu i Gimnastyki. Szkoła Pilotów w Bydgoszczy od 03.11.1924 r. do 29.08.1925 r. Otrzymał tytuł i Odznakę Pilota nr 751, Dz. Pers. 103/ 1925 r. Skierowany do 1 PL w Warszawie 15.12.1925 r. Dz. Pers. nr 132/ 1925 r. Kurs doskonalący w Wyższej Szkole Pilotów w Grudziądzu, 16.12.1925 do 05.06.1926 r. 05.06.1926 r. powrócił do 1 PL do 18 Esk. A czasowo pełnił obowiązki dowódcy 7 Eskadry. Zawarł związek małżeński z Kazimierą z SZAŁKIEWICZÓW. Zginął 06.09.1927 r. w Ostrowcu Świętokrzyskim w katastrofie lotniczej podczas manewrów wojskowych 122 Eskadry Myśliwskiej 1 PL pod Sandomierzem. Pochowany na cm. Powązkowskim w Warszawie. Odznaczony był, Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi Dz. Pers. nr 6/ 1928 r. – (CAW.Ap-, Waldemar WÓJCIK)

W dniu 6 IX 1927 r. o godz. 16.30 podczas ćwiczeń międzydywizyjnych w okolicy Sandomierza, na lotnisku ćwiczebnym w Ostrowcu Świętokrzyskim został ranny w katastrofie lotniczej na samolocie Spad 61C1 nr 1-241, ze 111 Esk. Myśl. „Kościuszkowskiej" por. pil. Leon Franciszek BERSKI, ur 28 I 1898 r. Przewieziony do lecznicy Powiatowej Kasy Chorych w Ostrowcu zmarł o godz. 18.45. Przyczyną katastrofy było wykonywanie akrobacji lotniczej na małej wysokości, pilot nie wyprowadził samolotu podczas wykonywania figury zwanej „Looping" (pętla) i zderzył się z ziemią - CAW.AP-; CAW.I.300.58.269. dok. 10.17/329; „Słowo" nr 205 z 9 IX 1927r.

Opis zdjęć

1. kapitan pilot Leon Franciszek BERSKI – ur. 28.01.1898 r. w Warszawie z ojca Karola i matki Anny z CZERWIŃSKICH, ukończył gimnazjum realne w rodzinnym mieście, a następnie kurs gimnastyczny w Pradze Czeskiej. 04.05.1919 r. wstąpił do wojska do Oficerskiej Szkoły Podchorążych w Dęblinie, a po jej ukończeniu w stopniu podchorążego odszedł 01.03.1920 r. z 9-ym po czym p.p.Leg. na front. Bierze udział we wszystkich walkach pułku z bolszewikami, wyróżniając się swą odwagą. Zostaje dekorowany Krzyżem Walecznych. Ciężko ranny w jednej z bitew odchodzi do szpitala. Po wojnie otrzymuje przydział do Centralnej Szkoły Podoficerów w Chełmnie na stanowisko instruktora, po czym w r. 1921 przechodzi do Centralnej Szkoły Wojskowej Gimnastyki i Sportów w Poznaniu. W r. 1923 awansuje na porucznika. W r. 1924 został przydzielony do 36-go p.p. z równoczesnym odkomenderowaniem do Szkoły Pilotów w Bydgoszczy. Po jej ukończeniu w r. 1925 otrzymał przydział do 1-go po czym p.lotniczego w Warszawie, skąd odszedł do Wyższej Szkoły Pilotów, otrzymując w 06.1926 r. dyplom pilota. W pułku lata jako pilot myśliwski w eskadrze 121-ej, a potem 122-ej, pełniąc czasowo obowiązki d-cy eskadry. Wyznaczony jako instruktor do prac wychowania fizycznego w D.O.K. Nr I, wykazuje na tym stanowisku wybitne zdolności w dziedzinie organizacji wychowania fizycznego. Sam bierze udział w zawodach i wielokrotnie zwycięża. Praca i zasługi por. BERSKIEGO dla rozwoju idei po czym P.W. i W.F. są ogromne. Zginął śmiercią lotnika 05.09.1927 r. pod Ostrowcem. Ubył niezastąpiony instruktor-sportowiec, dzielny oficer i świetny pilot myśliwski. Za pracę nad rozwojem sportu w armii został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi i mianowany po śmierci kapitanem. (KU CZCI POLEGŁYCH LOTNIKÓW KSIĘGA PAMIĄTKOWA – 1933)