BIAŁY Teodor

Aneta Sowa

Teodor BIAŁY. Odznaczony Odz. Pil. nr 1593 Dz. Pers. 5/32. – (CAW.Ap-, Waldemar WÓJCIK)

BIAŁY Teodor

Aneta Sowa

sierż.-Cpl (704791) Teodor BIAŁY ur. 14.02.1907; radio-mechanik – (Tadeusz J. KRZYSTEK – POLSKIE SIŁY POWIETRZNE W WIELKIEJ BRYTANII)

BIAŁY Lech Józef

Aneta Sowa

st. szer.-Sgt (794993) Lech Józef BIAŁY (07.03.1922 – 15.10.1942); strzelec pokładowy; 300 Dywizjon Bombowy. Lot bojowy samolotem Wellington-Z1475 z lotniska RAF Hemswell, bombardowanie Kolonii. Od chwili startu brak było łączności. Prawdopodobnie samolot został zestrzelony do morza. Zginęła cała załoga – (Tadeusz J. KRZYSTEK - POLSKIE SIŁY POWIETRZNE W WIELKIEJ BRYTANII W WIELKIEJ BRYTANII W LATACH 1940-1947; 2011)

P-794993 BIAŁY Lech Józef, st. szer. strz.-Sgt, ur. 07.03.1922 r. Skierowany do 300 db w Hemswell, 15.10.1942 r. na Vickers „Wellington" nr Z 1475 odbywał lot bojowy z zadaniem bombardowania Kolonii. Od chwili startu brak było wszelkiej łączności. Prawdopodobnie samolot został zestrzelony do morza. Zginęła cała załoga: F/O P. SOBOLEWSKI, Sgt C. SZYMEN, Sgt S. PIĄTEK, Sgt M. MIELNIK i st. szer. BIAY - odznaczony był Krzyżem Walecznych – (O. CUMFT i H.K. KUJAWA – KSIĘGA LOTNIKÓW POLSKICH 1939-1946)

st. szer. strz. (P-794993) Lech Józef BIAŁY – ur. 07.03.1922 r. Poznaniu, s. Wojciecha i Zofii. Po przybyciu do Wielkiej Brytanii i przeszkoleniu w 8 AGS i kursie doskonalącym w 18 OTU skierowany do służby w 300 Dywizjonie Bombowym „Ziemi Mazowieckiej" w Hemswell. 16.10.1942 r. w składzie załogi samolotu Vickers „Wellington" nr Z 1475, odbywał lot bojowy z zadaniem bombardowania Kolonii. Od chwili startu brak było wszelkiej łączności z załogą. Prawdopodobnie samolot został zestrzelony do morza przez myśliwce niemieckie. Zginęła cała załoga: por. P. SOBOLEWSKI, sierż. C. SZYMEN, sierż. S. PIĄTEK, sierż. M. MIELNIK i st. szer. BIAŁY. Odznaczony Krzyżem Walecznych. – (CAW.Ap-, Waldemar WÓJCIK)

BIAŁY Jan

Aneta Sowa

płk-S/Ldr (P-0001) (16.06.1897 – 02.10.1984), ur. w Krakowie. Został powołany do wojska i w obcym mundurze na froncie rosyjskim, a następnie włoskim. Wrócił do Polski wraz z „Błękitną Armią" generała Hallera i walczył w wojnie polsko-sowieckiej. Po wojnie przeniesiony do lotnictwa. Odbył kurs obserwatorów w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie i kurs pilotażu w 3. PL w Poznaniu. W roku 1931 uległ wypadkowi lotniczemu. Po rekonwalescencji powrócił do lotnictwa. We 09.1939 r. dowodził II Dywizjonem Bombowym, który wchodził w skład Brygady Bombowej. W dniu 07.09. załoga jego samolotu (PZL-23 Karaś) zestrzeliła niemiecki myśliwiec Bf-109. Przez Rumunię przedostał się do Francji, później ewakuował się do Wielkiej Brytanii, gdzie na lotnisku w Bramcote, organizował 304. Dywizjon Bombowy. 22.08.1940 r. zostaje D-cą 304. DB „Ziemi Śląskiej". W roku .1944 ochotniczo jako „cicho-ciemny" zrzucony do Polski, gdzie zostaje D-cą Bazy Lotniczej AK Okęcie (ps. „Kadłub"). Zmarł w Bytomiu (Polska) i tam został pochowany; odznaczony Orderem Virtuti Militari V kl. nr 08399; ppłk dypl. pil. – (Tadeusz J. KRZYSTEK - POLSKIE SIŁY POWIETRZNE W WIELKIEJ BRYTANII W WIELKIEJ BRYTANII W LATACH 1940-1947; 2011)

mjr Jan BIAY – 04.03.1940 r. dowodząc grupą 132 oficerów i żołnierzy (pilotów, obserwatorów, strzelców, radiotelegrafistów oraz mechaników różnych specjalności) został skierowany na lotnisko Saint Jacques około 7 km. od centrum Rennes; obiął dowodzenie grupą C/Grupa 30 pilotów szkoląca się na samolotach typu: LeO 20, Potez 540 i Caudron C 445 Goeland – (LOTNICTWO Z SZACHOWNICĄ Nr 4)

Jan BIAŁY urodził się 16 czerwca 1897 r., w Krakowie. W 1915 roku powołano go do armii austriackiej. Trafił na front rosyjski, a następnie włoski, gdzie dostał się do niewoli. Do Polski wrócił wraz z armią gen. J. HALLERA. Potem już w składzie 48 Pułku Piechoty walczył z najazdem bolszewickim. Po zakończeniu wojny poprosił o przeniesienie do lotnictwa. Przyjęto go na kurs obserwatorów w krakowskim pułku lotniczym. Przeszkolenie na samolotach bojowych przeszedł w Bydgoszczy i rozpoczął służbę jako pilot w 11. Pułku Lotniczym w Lidzie. W 1928 r. powrócił do Krakowa, gdzie został dowódcą eskadry myśliwskiej. W 1931 r., kapitan BIAŁY ulega poważnemu wypadkowi lotniczemu. Wraca do latania po kilkumiesięcznej kuracji. Jest kolejno dowódcą eskadry treningowej, eskadry liniowej i dywizjonu liniowego. W 1938 r. kończy roczny kurs Wyższej Szkoły Lotniczej w Warszawie. We wrześniu 1939 r. dowodził II Dywizjonem Bombowym w składzie Brygady Bombowej. Wziął kilkakrotnie udział w wyprawach „Karasi" na niemieckie kolumny pancerne. Po zakończeniu walk przedostał się przez Rumunię do Francji, gdzie pełnił funkcję dowódcy zgrupowania lotniczego. W Wielkiej Brytanii otrzymał rozkaz sformowania polskiego 304. Dywizjonu Bombowego, którego został dowódcą. Następnie pełnił funkcję oficera łącznikowego przy Dowództwie Brytyjskich Szkoleniowych Grup Lotniczych. Pragnął latać. Zgłosił się jako pilot do 304. Dywizjonu. W połowie 1943 r. zgłosił się ochotniczo do służby w kraju i rozpoczął szkolenie w ośrodku dla cichociemnych. W kwietniu następnego roku został zrzucony na spadochronie pod Lublinem. W AK powierzono mu zorganizowanie służb technicznych lotnictwa. Wziął udział w Powstaniu Warszawskim. Uniknął niewoli. W 1945 r. aresztowany przez NKWD, zwolniony rok później na mocy amnestii. Zamieszkał w Bytomiu, gdzie zajął się działalnością pedagogiczną. Zmarł 2 październiku 1984 roku. W uznaniu zasług uhonorowany m.in. Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami. Mariusz Konarski – (LOTNICTWO Z SZACHOWNICĄ Nr 4)

Kpt. pil. Jan BIAŁY – d-ca 121 Eskadry Myśliwskiej 2. Pułku Lotniczego. 22.05.1930 r. demonstrował na samolocie myśliwskim SPAD-61C1 nr 1.145, figury wyższego pilotażu. Po Immelmanie składającym się z półpętli i półbeczki, samolot wykonał rozciągnięty zakręt w lewo zawracając na lotnisko. Na wysokości około 200 m, podczas pochylenia maszyna wykonała niekontrolowany ślizg na skrzydło spadając w las – około 150 m na zachód od lotniska. Na miejscu upadku znaleźli się dwaj 14 letni uczniowie szkoły zawodowej: Wilhelm SZOLC i Filip ZIAJA. pierwszy uderzony skrzydłem zginął na miejscu, drugi ze złamaną nogą został odwieziony do szpitala. Trafił tam również kpt. pil. Jan BIAŁY z wieloma obrażeniami wymagającymi skomplikowanych zabiegów, długiego leczenia i rocznej rehabilitacji. Później powrócił do 2 PL, ale skończył z karierą myśliwca przechodząc do eskadry liniowej – (LOTNICTWO Z SZACHOWNICĄ Nr 41)

płk pil. Jan BIAŁY. Urodził się 16 czerwca 1897, w Krakowie. W 1915 powołano go do armii austriackiej. Trafił na front rosyjski, a następnie włoski, gdzie dostał się do niewoli. Do Polski wrócił wraz z armią gen. J. HALLERA, Potem już w składzie 48. Pułku Piechoty walczył z najazdem bolszewickim. Po zakończeniu wojny poprosił o przeniesienie do lotnictwa. Przyjęto go na kurs obserwatorów w krakowskim pułku lotniczym. Przeszkolenie na samolotach bojowych przeszedł w Bydgoszczy i rozpoczął służbę jako pilot w 11. Pułku Lotniczym w Lidzie. W 1928, powrócił do Krakowa, gdzie został dowódcą eskadry myśliwskiej. W 1931 kapitan Biały uległ poważnemu wypadkowi lotniczemu. Wrócił do latania po kilkumiesięcznej kuracji. Był kolejno: dowódcą eskadry treningowej, eskadry liniowej i dywizjonu liniowego. W 1938 ukończył roczny kurs Wyższej Szkoły Lotniczej w Warszawie. We wrześniu 1939 dowodził II Dywizjonem Bombowym w składzie Brygady Bombowej. Wziął kilkakrotnie udział w wyprawach Karasi na niemieckie kolumny pancerne. Po zakończeniu walk, przez Rumunię przedostał się do Francji, gdzie pełnił funkcję dowódcy zgrupowania lotniczego. W Wielkiej Brytanii otrzymał rozkaz sformowania polskiego 304. Dywizjonu Bombowego, którego został dowódcą. Następnie pełnił funkcję oficera łącznikowego przy Dowództwie Brytyjskich Szkoleniowych Grup Lotniczych. Pragnął latać. Zgłosił się jako pilot do 304. Dywizjonu. W połowie 1943 zgłosił się ochotniczo do służby w kraju i rozpoczął szkolenie w ośrodku dla cichociemnych. W kwietniu następnego roku został zrzucony ze spadochronem pod Lublinem. W AK powierzono mu zorganizowanie służb technicznych lotnictwa. Wziął udział w Powstaniu Warszawskim. Uniknął niewoli. W 1945 aresztowany przez NKWD, zwolniony rok później na mocy amnestii. Zamieszkał w Bytomiu, gdzie zajął się działalnością pedagogiczną. Zmarł 2 października 1984. W uznaniu zasług uhonorowany m.in. Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami – (SKRZYDLATA POLSKA 12/2005)

S/Ldr Jan BIAŁY – 304 Dywizjon Bombowy. 01.11.1942 r. podczas porannego patrolu Wellington spotkał dwa Junkersy 88 z którymi stoczył walkę.09.02.1943 r. lot patrolowy Wellingtonem nr w5718, K z załogą: S/Ldr Emil LADRO, S/Ldr Jan BIAŁY (piloci), F/O Stanisław PŁACHCIŃSKI (nawigator), Sgt Kazimierz CHŁOPICKI (strzelec-radiotelegrafista), Sgt Władysław PISKORSKI i Sgt Antoni ULICKI (strzelcy). O 13.40 tylny strzelec zameldował o pojawieniu się na horyzoncie czterech Junkersów 88. Walka trwała 58 min. Ranny podczas walki. Wellington wylądował w bazie Predannack – (MILITARIA XX WIEKU nr 6(33)/2009)

Mjr pil. Jan BIAŁY – we 09.1939 r. d-ca krakowskiego dywizjonu bombowego. We Francji; Przebywał w obozie w Salon. – (Wacław KRÓL – ZARYS DZIAŁAŃ POLSKIEGO LOTNICTWA WE FRANCJI 1940)

Ppłk pil. Jan BIAŁY – od 23.08.1940 r. d-ca 304. Dywizjonu Bombowego. 09.02.1943 r. patrol nad Biskajami wraz z innymi polskimi załogami. Kiedy po siedmiogodzinnym locie załoga Wellingtona: kpt. pil. Emil LADRO, ppłk pil. Jan BIAŁY, por. nawig. S. PŁACHCIŃSKI, sierż. rtg K. CHŁOPICKI, strzel. A. KLICH i sierż. strz. W. PISKORSKI zamierzała powrócić do bazy, z tyłu zostali zaatakowani przez 4 Ju-88. Pilot nakazał zrzut bomb. Radiotelegrafista powiadomił o krytycznej sytuacji bazę w Anglii i nadał SOS. Przedni strzelec PISKORSKI został ciężko ranny, a ppłk BIAŁY odniósł lżejsze rany nogi. Pilot LADRO wykonywał dramatyczne uniki, samolot otrzymał dużo trafień przez pociski niemieckie. Silniki pracowały dobrze. Walka trwała 58 minut, aż wreszcie Niemcom zabrakło amunicji, zawrócili do Francji, lecz wkrótce wpadli pod ogień klucza Beaufighterów, skierowanych na pomoc Polakom. Wylądowali na najbliższym lotnisku w Anglii, w Predannack. Sierż. PISKORSKIEGO odwieziono do szpitala, ppłk. BIAŁEMU założono opatrunek. Ponieważ uszkodzenia Wellingtona były małe kpt. LADRO wystartował z resztą załogi do bazy w Dale. Była to najdłuższa ze znanych dotąd walk załogi pojedynczego bombowca z przewagą nieprzyjacielskich myśliwców – (Wacław KRÓL – ZARYS DZIAŁAŃ POLSKIEGO LOTNICTWA W WIELKIEJ BRYTANII 1940-1945)

06.03.1940 r. do Centrum Wyszkolenia w Rennes dołączyła grupa ponad 130 lotników pod d-twem mjr. Jana BIAŁEGO – (Grzegorz ŚLIŻEWSKI – GORZKA SŁODYCZ FRANCJI...)

Mjr pil. BIAŁY Jan – we Francji; d-ca V Dywizjonu Oficerskiego w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa Lyon – (Jerzy PŁOSZAJSKI – TECHNICY LOTNICTWA POLSKIEGO NA ZACHODZIE 1939-1946)

 

Opis zdjęć

1., 2. płk pil. (P-0001) Jan BIAŁY – ur. 16.06.1897 r. w Krakowie, syn Józefa i Jadwigi z SZYMONIAKÓW. W Krakowie ukończył szkołę powszechną i gimnazjum. Został powołany do armii austro-węgierskiej w 1915 r. Ukończył austriacką 10 tyg. szkołę oficerów rezerwy w Opawie w 1916 r. Walczył na froncie rosyjskim, a następnie włoskim gdzie trafił do niewoli włoskiej w której przebywał do 05.11.1918 r. Wrócił do Polski jako ppor. (mianowany 05.11.1918 r.) wraz z „Błękitną Armią" generała HALLERA i walczył w wojnie polsko-sowieckiej. Po wojnie został przeniesiony do lotnictwa. Odbył kurs obserwatorów w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie i kurs pilotażu w 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu. W roku 1926, po ukończeniu Szkoły Pilotów w Bydgoszczy, otrzymał przydział liniowy do 11 Pułku Myśliwskiego w Lidzie. Po reorganizacji lotnictwa, w roku 1928, dowodził 113 Esk. Myśliwską przemianowaną na 121 Esk. Myśliwską, w składzie 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W 1931 r. uległ wypadkowi lotniczemu. Po rekonwalescencji powrócił do lotnictwa. Od 25.11.1935 r. dowodził 21 Esk. Liniową, później - 26 Esk. Towarzyszącą. W roku 1938 ukończył Wyższą Szkołę Lotniczą w Warszawie. We 09.1939 r. dowodził II Dywizjonem Bombowym, który wchodził w skład Brygady Bombowej. 07.09. załoga jego samolotu (PZL-23 Karaś) zestrzeliła niemiecki myśliwiec Bf-109. Przez Rumunię przedostał się do Francji, później ewakuował się do Wielkiej Brytanii. W Wielkiej Brytanii, na lotnisku w Brarncote, od 08.1940 r. organizował 304 Dywizjon Bombowy „Ziemi Śląskiej" (jego doradcą z ramienia RAF był S/Ldr W. GRAHAM). Wszystkie swoje umiejętności oraz doświadczenia wykorzystał szkoląc pilotów i personel latający na samolotach Fairey Battle, a od 12.1940 r. na samolotach Vickers-Armstrong Wellington Mk. I. 22.12.1940 r., na skutek nieporozumień z doradcą, opuścił 304 Dywizjon. Przy d-twie brytyjskim był oficerem łącznikowym szkolnych grup lotniczych Wielkiej Brytanii. Pełniąc te obowiązki, nadal ochotniczo wykonywał loty w 304 Dywizjonie, jako pilot. Podczas jednego z takich lotów, 09.02.1943 r., jego Wellingtona zaatakowały nad Zatoką Biskajską 4 niemieckie samolotu Ju-88. W czasie 58-minutowej zwycięskiej walki został ranny. Była to jedna ze słynnych walk załogi samotnego bombowca z przeważającym liczebnie wrogiem, a zarazem ostatni lot bojowy ppłk. pil. Jana BIAŁEGO. Przyjął nowe wyzwanie. Ochotniczo zgłosił się do służby w okupowanej Polsce. Jako cichociemny, po ukończeniu szkolenia, w nocy 27/28.04.1944 r. zrzucony został na spadochronie w okolicach. Lublina (placówka „Koza 420"). Po dotarciu do Warszawy był d-cą Bazy Lotniczej AK Okęcie. Posługiwał się pseudonimem „Kadłub". Podczas Powstania Warszawskiego przedostał się poza pierścień okrążenia. Po wojnie pracował na Śląsku, w różnych zawodach. Zmarł 02.10.1984 r. w Bytomiu (Polska). Odznaczony Odznaczony był Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 08399, 4-x Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi Dz. Pers. nr 15/1928 r. Medalem Pamiątkowym za wojnę 1918-1921 r., Medalem 10-lecia odzyskania niepodległości, Krzyżem Armii Krajowe oraz innymi odznaczeniami. Otrzymał tytuł i Odznakę Pilota nr 1016, Dz. Pers. 16/1927. – (CAW.Ap-, Waldemar WÓJCIK)

3. mjr pil. Jan BIAŁY - (LOTNICTWO Z SZACHOWNICĄ Nr 4).

4. Od lewej: mjr pil. BIAŁY, kpt pil. SŁOWIŃSKI, kpt. obs. BUCZMA. (zbiór własny)

5. Wellington Mk Ic nr W5718, na tym samolocie 09.02.1943 r. patrol w rejonie Zatoki Biskajskiej wykonała załoga: kpt. pil. Emil LADRO, ppłk pil. Jan BIAŁY (jako drugi pilot), por. obs. Stanisław PŁACHCIŃSKI (nawigator załogi) kpr. rtg. Kazimierz CHŁOPICKI oraz strzelcy pokładowi: kpr. Władysław PISKORSKI i plut. Antoni ULICKI – (LOTNICTWO Z SZACHOWNICĄ Nr 4)

6. Pilot 304. Dywizjonu S/Ldr Jan BIAŁY. Drugi pilot załogi Wellingtona „K" W5718, która 09.02.1943 r., stoczyła słynną, prawie godzinną walkę z nieprzyjacielskimi myśliwcami. Zdjęcie z okresu przedwojennego – (MILITARIA XX WIEKU nr 6(33)/2009)

7. Kpt. pil. J. BIAŁY, kpt. pil. T.H. ROLSKI i kpt. pil. J. GIEDGOWD na lotnisku Salon w 12.1939 r. – (Tadeusz ROLSKI – 85 dni pod francuskim niebem)

8. Od lewej: ppłk pil. Jan BIAŁY (pierwszy d-ca 304. Dywizjonu Bombowego) i kpt. nawig. Jan BUCZMA – (Wacław KRÓL – ZARYS DZIAŁAŃ POLSKIEGO LOTNICTWA W WIELKIEJ BRYTANII 1940-1945)