BŁAŻYŃSKI Alojzy Władysław

Aneta Sowa

sierż. pil. A. BŁAŻYŃSKI – 12. EW. w 08.1920 r. w załodze z sierż. obs. L. HUDZICKIM po przymusowym lądowaniu, zostali wzięci do niewoli. Udało im się zmylić czujność straży sowieckiej i uciec do swoich – (AERO nr 7/2008)

por. pil. Alojzy BŁAŻYŃSKI – konstruktor szybowca „Polon" – (LOTNICTWO Z SZACHOWNICĄ Nr 2)

Sierż. Alojzy BŁAŻYŃSKI – służył jako mechanik w niemieckiej eskadrze lotniczej w Bydgoszczy. 09.06.1919 r. zmyliwszy czujność wartowników niemieckich, zdezerterował porywając samolot. Wstąpił natychmiast do Wojska Polskiego i w Ławicy przeszkolił się na pilota. Potem latał w składzie 12. Eskadry Wywiadowczej. 13.08.1920 r. po południu, w załodze z sierż. pchor. obs. Leonardem HUDZICKIM, zostali zestrzeleni w rejonie Działdowa. Obaj trafili do niewoli. Po tygodniu udało im się zbiec i wrócić do eskadry – (Hubert MORDAWSKI – POLSKIE LOTNICTWO WOJSKOWE 1918-1920)

 

Opis zdjęć

1 - 2. sierż. BŁAŻYŃSKI – pilot 12. Eskadry Wywiadowczej; wraz z sierż. Leonardem HUDZICKIM trafili do niewoli sowieckiej, zmyliwszy czujność straży, uciekli, przebrani za Żydów; (por.) startował w pierwszym krajowym konkursie szybowcowym (08./09.1923 r.); odznaczony Polową Odznaką Pilota – (KU CZCI POLEGŁYCH LOTNIKÓW KSIĘGA PAMIĄTKOWA – 1933)
kpt. pil. Alojzy Władysław BŁAŻYŃSKI – ur. 30.08.1898 r. w Dąbrówce k. Starogardu, w rodzinie Franciszka i Bronisławy z domu DZIEWELSKA. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Bydgoszczy, później przez rok praktykował w fabryce. 22.11.1915 r. został powołany do armii niemieckiej i po krótkim przeszkoleniu w ośrodku lotniczym w Grudziądzu, w 03.1916 r. wyjechał na front zachodni jako mechanik lotniczy. Na froncie zachodnim walczył w 222 eskadrze lotniczej, następnie skierowany do 22 eskadry myśliwskiej i tam pozostał do 01.1917 r. Następnie skierowanie otrzymał do Bydgoszczy i tam dostał przydział na stanowisko mechanika do eskadry lotniczej. Od 01.1917 r. przebywał w Szkole Budowy Maszyn w Altenburgu. W 1918 r. został wysłany do eskadry bombardującej, na stanowisko mechanika pokładowego. Z wojska zwolniony 06.02.1919 r. W kwietniu t. r. ponownie wcielony do eskadry lotniczej w Bydgoszczy. 09.06.1919 r. zmylił czujność wartowników, uciekł samolotem niemieckim z Bydgoszczy i wylądował na lotnisku w Ławicy k. Poznania. 11.06.1919 r. wstąpił do WP; po przeszkoleniu i ukończeniu Szkoły Pilotów Stacji Lotniczej Ławica 25.05.1920 r. został przydzielony do 12 Lotniczej Eskadry Wywiadowczej (I Wielkopolska Eskadra Lotnicza), na front bolszewicki. 11.08. tytuł i odznaka pilota nr 94 Dz. Pers. 40/1920, pkt. 971. Skutecznie bombardował nieprzyjaciela i rozbił ich tabory; następnego dnia uniemożliwił przeprawę kawalerii nieprzyjaciela przez Bug i zmusił ją do cofnięcia się za rzekę. 13.08.1920 r. po zestrzeleniu pod Działdowem został wzięty do niewoli, skąd wraz z obserwatorem po tygodniu zbiegli. Za czyny te został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 4926, i Krzyżem Walecznych. 26.10.1920 r. mianowany ppor. i przydzielony do 3 p. lotniczego. Od 1923 r. był instruktorem i wykładowcą w Szkole Mechaników Lotniczych w Bydgoszczy. W 1928 r. został na dwa lata przeniesiony do 6 p. lotniczego na stanowisko d-cy 61 Eskadry Liniowej. Od 1930 r. był wykładowcą i d-cą plutonu podchorążych w Centrum Wyszkolenia Podoficerów Lotnictwa w Bydgoszczy. Awans na stopień Kapitana Dz. Pers. Nr 16/1930 r. Wyznaczony w zastępstwie k-tem Szkoły Podoficerskiej Mechaników Samolotów, następnie kierownikiem Warsztatów Szkolnych. 13.01.1934 r. przesunięty na stanowisko wykładowcy w Szkoły Podoficerów Specjalistów Lotnictwa a następnie Szkoły Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich w Bydgoszczy. 03.09.1934 r. w Bydgoszczy popełnił samobójstwo. Żonaty z Michaliną BŁAŻEŃSKĄ z którą posiadał syna Zbigniewa (ur. 1923). – (CAW.Ap-, Waldemar WÓJCIK)

3 - 20. Akta osobowe. (zbiór własny)

21 -23. Przed i po niewoli ... sierż. obs. Leonard HUDZICKI i sierż. pil. Alojzy BŁAŻYŃSKI. (KU CZCI POLEGŁYCH LOTNIKÓW KSIĘGA PAMIĄTKOWA – 1933)

BŁAŻYŃSKI i HUDZICKI po powrocie z niewoli – (AERO nr 7/2008)

BŁAŻEWSKI Roman

Aneta Sowa

mjr obs. Roman BŁAŻEWSKI – ur. 28.02.1893 r. w Warszawie, s. Franciszka i Aleksandry z EBERTÓW. Ukończył 7 klasową Szkołę Handlową w Odessie w 1911 r. i 3 semestry handlu na Uniwersytecie Kijowskim w latach 1912-1914. Wcielony do armii rosyjskiej skierowany został do Szkoły Lotnictwa Morskiego w Sewastopolu po ukończeniu której służył w Eskadrze Lotniczej Twierdzy Pietropawłowskiem 1916-1917. Wstąpił do Eskadry Lotniczej przy Dywizji gen. Żeligowskiego w Odessie jako obserwator. Latał w 10 Eskadrze Lotniczej (01.07.-29.09.1919). Przeniesiony pracował jako referent sekcji Żeglugi Napowietrznej Inspektoratu Lotnictwa (30.09.1919-30.05.1920) po czym przeniesiono go do KOP. W 1933 r. zmienił nazwisko na BŁAZEŃSKI. – (CAW.Ap-, Waldemar WÓJCIK)

BŁAŻEWSKI Tadeusz

Aneta Sowa

obs. Tadeusz BŁAŻEWSKI. Odznaczony KW-5/831. – (CAW.Ap-, Waldemar WÓJCIK)

BŁAŻEWSKI Antoni

Aneta Sowa

kpt.-F/Lt (P-1826) Antoni BŁAŻEWSKI (03.02.1918 – 13.08.1996); obserwator; 304 Dywizjon Bombowy; zmarł w Stoke (UK) i tam został pochowany; odznaczony Orderem Virtuti Militari V kl nr 10297 – (Tadeusz J. KRZYSTEK – POLSKIE SIŁY POWIETRZNE W WIELKIEJ BRYTANII)

por. obs. (P-1826) Antoni BŁAŻEWSKI. Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militarii nr 10297 nadano w uznaniu czynów wybitnego męstwa wykazanego w czasie wykonywania szeregu zadań bojowych o charakterze specjalnym. (Wniosek przedstawił mjr obs. Król Stanisław). – (CAW.Ap-, Waldemar WÓJCIK)