JFolder::pliki: Ścieżka nie jest folderem. Ścieżka: /var/www/biblioteka2/images/galerie/Ludzie_lotnictwa/A/Abakanowicz_Piotr.
There was a problem rendering your image gallery. Please make sure that the folder you are using in the Simple Image Gallery Pro plugin tags exists and contains valid image files. The plugin could not locate the folder: images/galerie/Ludzie_lotnictwa/A/Abakanowicz_Piotr

ABAKANOWICZ Piotr

Aneta Sowa

Piotr ABAKANOWICZ urodził się 21 czerwca 1890 w Warszawie, w rodzinie pochodzenia tatarskiego, herbu Lubicz. Wykształcenie pobierał w Korpusie Kadetów w Petersburgu.
W pierwszej wojnie światowej służył w armii carskiej, gdzie przenosi się w 1916 do lotnictwa i przechodzi kurs pilotażu w Gatczynie. W 1917 w randze podpułkownika, wkrótce wyjeżdża na kurs do Anglii. W styczniu 1918 melduje siew I Korpusie Polskim gen. Józefa DOWBÓR-MUŚNICKIEGO, powstałym z personelu polskiego rozpadającej się armii carskiej. Dowodzi tam wkrótce Awiacja. 1 Polskiego Korpusu na lotnisku twierdzy Bobrujsk. Jednak sytuacja wojskowa pogarszała się z dnia na dzień wobec niemieckich działań, którym zrewolucjonizowane oddziały rosyjskie nie stawiały oporu, szczególnie po Traktacie Brzeskim zawartym przez Niemców z bolszewikami. W czerwcu 1918 ogłoszono demobilizację Korpusu, a jego lotnicy po zniszczeniu swych samolotów przedzierali się na własną rękę do istniejących jeszcze innych jednostek polskich. Abakanowicz zostaje w drodze na Murmań aresztowany przez bolszewików Zostaje zwolniony dzięki staraniom znajomych pilotów rosyjskich pod warunkiem wstąpienia do 1-szej Eskadry Lotniczej bolszewików formującej się na przełomie lutego i marca 1919. Przymusowa służba u bolszewików musiała potrwać tak długo, jak jego rodzina pozostawała w ich rękach. Poradziwszy sobie z tym problemem mógł dopiero myśleć o tym jak by tu opuście wrogie szeregi. W końcu znalazł się wraz ze swą jednostką, w Dywizjonie SZYRINKINA w roku 1920. W tym miejscu oddamy mu głos przytaczając fragmenty jego raportu napisanego dla władz polskich po udanej ucieczce: „W końcu marca wyruszamy na front, najpierw do Orszy, a potem do stacji Sławnoje. Tu prawie miesiąc upływa na reperacji i montowaniu aparatów po podróży. 23 kwietnia robię pierwszą próbę swojego Nieuporta, ale w powietrzu motor mi się grzeje - na jakiś czas zostanę się bez maszyny; zaczynam montować Spada. Ale pierwszego maja otrzymano rozkaz ażeby 4 płatowce rozrzucali odezwy nad Borysowem. Mój kolega pilot Firsow lecieć nie miał ochoty i chętnie pozwolił mnie lecieć na jego maszynie. Siedzę jakiś czas w swoim przedziale wagonowym, aby uspokoić się, bo mi ze zdenerwowania i radosnej tak długo oczekiwanej chwili ręce moje trzęsą się. Już wychodzę spokojnie i wsiadam do maszyny, i z radością, patrzę na nadchodzące chmury - dziś mnie tylko dopomogą – myślę, gdyż towarzyszyć mi będą trzej „towaryszczej". Lecę pierwszym Nieuportem. Mamy rozkaz na wysokości do 2000 metrów. Już w chmurach, ale jeszcze widzę dwa płatowce trochę niżej od siebie. Chmury coraz większe. Nad Borysowem oglądam się naokoło - sam jeden! Dalej, dalej wzdłuż kolei. Jeszcze kilkadziesiąt wiorst i zobaczywszy białe namioty lotniska polskiego, radośnie kieruję się ku nim! Papierów ze sobą niemam żadnych, ale mam nadzieję, ze opinia o mnie i mojej pracy tam znanych i szanowanych w kraju ludzi jak generała Dowbór-Muśnickiego. generała Jacyny. pułkownika Szpeglewskiego i moich współpracowników w lotnictwie może być wystarczająca, żeby mi zrobić możność znowu pracować dla dobra lotnictwa i Ojczyzny." Lądowanie samolotu Nieuport 24 bis odbyło się szczęśliwie, choć z kapotażem. na lotnisku 14-ej Eskadry Wywiadowczej (dawniej 3-ej Wielkopolskiej Eskadry Lotniczej Polnej) w Żodzinie. Samolot ten uzbrojony w jeden karabin maszynowy nie był jednak, mimo naprawy w Eskadrze uszkodzonego górnego płata, przez nią użytkowany. i został w końcu maja odesłany do Warszawy. Do końca działań w wojnie bolszewickiej już nie latał bojowo. W owych czasach nawet bardzo często występujący defekt silnika mógł kosztować go życie w przypadku dostania sie w ręce bolszewików. Na szczęście jego weryfikacja w korpusie oficerów lotnictwa, dość długo prowadzona, uziemiła go skutecznie. Został przyjęty formalnie do lotnictwa wojskowego 1 czerwca 1921. Pojawił się w Wyższej Szkole Pilotów w Grudziądzu jako szef pilotażu w lipcu 1921. Dalej, po krótkim sprawowaniu obowiązków dowódcy Dywizjonu w 2PL w Krakowie, dowodził VII Dywizjonem 3PL w Poznaniu (2.7.1923-5.11.1924) w randze majora, następnie już jako zastępca dowódcy 4PL działał w Toruniu (15.4.1925-18.8.1926), by znów powrócić i pełnić tą samą funkcję w 3PL(19.8.1926-18.10.1927). Został skierowany do Lidy jako dowódca tamtejszego II. Pułku Myśliwskiego, zreorganizowanego i przemianowanego na 5 PL (19.10.1927-1.5.1929). Na początku lat trzydziestych został ze względu na stan zdrowia przeniesiony w stan spoczynku (1.7.1930). Pod okupacją hitlerowską włącza się natychmiast do walki podziemnej w tak zwanym Związku Jaszczurczym (ok. października 1939), będącym wojskową emanacją (później NSZ) Obozu Narodowo-Radykalnego. koncentrującym się głównie na działalności wywiadowczej. Działał tam pod pseudonimami: „Barski" i „Grządziel". Dowodził Okręgiem IB Warszawa-Województwo w randze podpułkownika. W jednostkach Narodowych Sił Zbrojnych na tym samym stanowisku, zaś po wystąpieniu tychże jawnie w Powstaniu Warszawskim, przewidziany był jako szef sztabu mającej być organizowaną Dywizji NSZ. Przed kapitulacją otrzymał rozkaz wyjścia z ludnością cywilną i wkrótce został w drugiej połowie 1945 szefem sztabu Komendy NSZ. We wrześniu 1945 pełnił obowiązki Inspektora Obszaru Śląsk, a już w listopadzie został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa. Rok później, w tym samym miesiącu, został skazany na karę śmierci. Na skutek starań córki u BIERUTA został „ułaskawiony" na dożywocie. Z kolei karę tę amnestia w 1947 zmniejszyła na 15 lat, które odsiadywał we Wronkach. Jego żona więziona była, w tym czasie w Fordonie. Jednak niedługo mógł cieszyć się nadzieją na uwolnienie z końcem „odsiadki", bo już 1 czerwca 1948 zmarł, zmasakrowany przez sadystycznego strażnika, przy użyciu pęku kluczy jako narzędzia mordu. Po jakimś czasie zwłoki ekshumowano z Wronek na Powązki. Krzysztof CHOŁONIEWSKI – (AEROPLAN 1/1995)


ppłk pil. Piotr ABAKANOWICZ – do 11.1924 r. d-ca VII Dyonu w 3. Pułku Lotniczym – (LOTNICTWO Z SZACHOWNICĄ Nr 2)

mjr Piotr ABAKANOWICZ – w 1922 r. pierwszy komendant Wyższej Szkoły Pilotów w Grudziądzu – (LOTNICTWO Z SZACHOWNICĄ Nr 37)

P.P. ABAKANOWICZ – oficer lotnictwa carskiego. Eskadra myśliwska w grupie SZYRYNKINA. Zdezerterował, 01.05.1920 r. wylądował uzbrojonym sowieckim Nieuportem 11c1, na lotnisku w Zodzino. Trafił do niewoli – (Hubert MORDAWSKI – POLSKIE LOTNICTWO WOJSKOWE 1918-1920)

Ppłk pil. Piotr ABAKANOWICZ – na mocy r-zu MSWojsk. z 14.07.1928 r. został d-cą formującego się 5. Pułku Lotniczego w Lidzie. – (Hubert MORDAWSKI – POLSKIE LOTNICTWO WOJSKOWE 1920-1939)

płk pil. Piotr ABAKANOWICZ – 07.1928-01.1930 d-ca 5. Pułku Lotniczego – (J. PAWLAK – ABSOLWENCI SZKOŁY ORLĄT 1925-1939; wyd. drugie)

ppłk pil. Piotr ABAKANOWICZ – d-ca Awiacji I-go Polskiego Korpusu; d-ca 11. Pułku Myśliwskiego – (KU CZCI POLEGŁYCH LOTNIKÓW KSIĘGA PAMIĄTKOWA – 1933)

{gallery}Ludzie_lotnictwa/A/Abakanowicz_Piotr{/gallery}

Opis zdjęć

1. płk pil. Piotr ABAKANOWICZ był podczas okupacji niemieckiej i sowieckiej Komendantem Okręgu Warszawskiego Narodowych Sił Zbrojnych. Aresztowany przez UB został skazany na dożywotnie więzienie. Zamordowany 01.06.1948 r. we Wronkach. (J. PAWLAK – PAMIĘCI LOTNIKÓW POLSKICH 1918 – 1945; 1998)
ppłk pil. Piotr ABAKANOWICZ w otoczeniu żołnierzy VII Dyonu Wywiadowczego (Ławica 12.11.1924 r.). (LOTNICTWO Z SZACHOWNICĄ Nr 2).

2. Przylot lotnika ABAKANOWICZA na lotnisko 14-ej eskadry wywiadowczej w Żodzinie 01.05.1920 r. Stoją ppor. MAŃCZAK, ABAKANOWICZ, ppor. LIEBEK, ppor. KONARSKI, kpt. IWASZKIEWICZ. (KU CZCI POLEGŁYCH LOTNIKÓW KSIĘGA PAMIĄTKOWA – 1933)

3. Nieuport 24C1bis po lądowaniu na lotnisku Żodzin 01.05.1920. Stoją przed samolotem od lewej: d-ca 14 Eskadry Wywiadowczej ppor. pil. Józef MAŃCZAK (zginął w Katyniu), Piotr ABAKANOWICZ i obserwatorzy Henryk LIEBEK, Mieczysław KONARSKI oraz pilot Wacław IWASZKIEWICZ – (AEROPLAN 1/1995)– (AEROPLAN 1/1995)
 – (LOTNICTWO 3/2008)
 – (MILITARIA XX WIEKU nr 2(35/2010)

ABAKANOWICZ Leon Brunon

Aneta Sowa

 

st. sierż.-W/O (781320) Leon Brunon ABAKANOWICZ (27.01.1911 – 02.1988); strzelec pokładowy; 301. Dywizjon Bombowy; zmarł w Gliwicach (Polska) – (Tadeusz J. KRZYSTEK - POLSKIE SIŁY POWIETRZNE W WIELKIEJ BRYTANII)
Sgt Leon ABAKANOWICZ – 304. Dywizjon Bombowy. 25.07.1943 r. był tylnym strzelcem w załodze F/Sgt. BIAŁECKIEGO – (MILITARIA XX WIEKU nr 6(33)/2009)

 

ABAKANOWICZ Konstanty

Aneta Sowa

 

por. ABAKANOWICZ Konstanty w Odessie wstąpił do 1-go Awiacyjnego Od-działu Wojsk Polskich – (KU CZCI POLEGŁYCH LOTNIKÓW KSIĘGA PAMIĄTKOWA – 1933)